شعر فارسی آیات غمزه

پایان هر عشقی جدایی نیست، ما شرطی شدیم

علی کریمان — Wed, 29 Jul 2015 07:40:00 GMT

احکام خود را یک به یک بر جان من تکلیف کن

آرامشم را خط بزن، قلب مرا توقیف کن

برگ سفیدت را رها کن،برگ زردم را بخوان

موضوع انشایت منم، پاییز را توصیف کن

گفتی برای عاشقان از جان گذشتن سخت نیست

یا قیمت جان را بگو یا عشق را تعریف کن

اکنون که جرمم را شنیدی بی‌ خبر ترکم نکن

زندانی این بند را مشمول این تخفیف کن

پایان هر عشقی جدایی نیست، ما شرطی شدیم

در متن ذهن عاشقان تاریخ را تحریف کن

بگو کمتر کند صیاد سهم دانه ی ما را

علی کریمان — Tue, 07 Apr 2015 04:58:00 GMT

گلستان شد جهان، پر کرد گل ویرانه ی ما را

کسی باور ندارد خواب خوش بینانه ی ما را

اگر بر دوش تخت پادشاهان را نمی بردیم

نمی رنجاند اکنون نعش یاران شانه ی ما را

قفس دیگر چه دارد تا در آن منت سرم باشد؟

بگو کمتر کند صیاد سهم دانه ی ما را

بزن قید تبر را، بت شکستن چاره ی ما نیست

دهان بگشا و بشکن هیبت بتخانه ی ما را

نه در زندان نمی میریم، من دیدم به خواب خویش

که دستی می گشاید پیله ی پروانه ی ما را...‏

هوای «باد! بیا و مرا ببر» کردیم

علی کریمان — Mon, 10 Nov 2014 05:40:00 GMT

...و با سلام نخستین به هم اثر کردیم‏‏

بهار بود و هوا مستعد، خطر کردیم

دو بادبادک افتاده بر زمین بودیم

هوای «باد! بیا و مرا ببر» کردیم

چقدر از غزل خواجه هیزم آوردیم

ورق زدیم و سر و سینه شعله ور کردیم

و هر غزل، قدم محکمی شد و با آن

به سوی وادی دلدادگی سفر کردیم

کویر شک شبی اما به دورمان رویید

اثر نداشت از آن هر قدَر حذر کردیم

حذر؟ نه! باورمان بود با نگاه نخست

از آن کویر پر از ترس و شک گذر کردیم

...ولی به هر تپش دل، پلی فرو می ریخت

چقدر دیر نگاهی به پشت سر کردیم

نگاه خیس مردد! بگو چه خواهی کرد

اگر به صبح سلام نخست برگردیم

که روزنامه هم از رنج این و آن خالی ست

علی کریمان — Sat, 20 Sep 2014 04:40:00 GMT

شکسته ایم که از مرد، داستان خالی ست

نشسته ایم، یقین جای قهرمان خالی ست!‏

دعا اگر چه فراوان، نمی رود بالا

پرنده گرچه زیاد است، آسمان خالی ست

ورق نزن به امید دو جمله همدردی

که روزنامه هم از رنج این و آن خالی ست

نوشته صفحه ی اول که سفره ها پر شد

نوشته است که «پر شد»، ولی بخوان «خالی ست‏‏»

‏عبور رهگذران و صدای فال فروش:

«بخر که خانه ی ما از نشاط و نان خالی ست»

امید بسته به دستان ما که گل بدهد

کدام گل پسرک؟ هر دو دستمان خالی ست

چه ساده می شود از چشم های سردش خواند

که فکر می کند از دلخوشی، جهان خالی ست

کدام روزی امروز اوست، نان یا زهر؟

چقدر دیر رسیدیم، استکان خالی ست...

قرار این شد که ما از «دوستت دارم» بپرهیزیم

علی کریمان — Mon, 18 Aug 2014 06:35:00 GMT

کنار آمد،گمانم مهربانی کار خود را کرد

اگر «می شد کمی پیشم بمانی...»کار خود را کرد

شبی پای نگاهم بود و عمق چاه چشمانش

خطر کردم...سقوط امتحانی کار خود را کرد

به خود گفتم که در سرمای دی دل ها نمی جوشند

ظبیعت با بهاری ناگهانی کار خود را کرد

میان دست هایش فکر پرواز از سرم پر زد

پرستو بودم و بی آشیانی کار خود را کرد

قرار این شد که ما از «دوستت دارم» بپرهیزیم

قرار این شد ولی شور جوانی کار خود را کرد

زمان رفتنش ناگفته ها را از نگاهم خواند

پشیمان شد...زبان بی زبانی کار خود را کرد

که سوی آسمان، برف پشیمان برنمی گردد

علی کریمان — Sat, 26 Jul 2014 00:50:00 GMT

به دریا زد دلم، می دانم آسان بر نمی گردد

که این کشتی به حکم باد و طوفان بر نمی گردد

دلم وقتی بریزد راه برگشتی نخواهد داشت

که سوی آسمان، برف پشیمان برنمی گردد

بخند ای بر لبانت رنگ فروردین، که لبخندت

گواهی می دهد هرگز زمستان برنمی گردد

نگو تنها همین یک بار نزدیک تو بنشینم

که گل وقتی به باغ آمد به گلدان بر نمی گردد

چه سود از این پشیمانی که گفتی دوستم داری؟

چو عطر از شیشه بیرون زد، به زندان برنمی گردد

از آن تنهایی دلگیر تا نزدیک آغوشت...

کسی از یک قدم تا خط پایان بر نمی گردد

ناگاه زنگ در...چه کنم؟...هرچه باد باد

علی کریمان — Fri, 27 Jun 2014 10:20:00 GMT

دل می تپد، دوباره زبان باز می کنم

هر قفل را به یک ضربان باز می کنم

الفاظ عاشقانه خجل می کند مرا

ناچار لب به گفتنشان باز می کنم

در من بِدَم همیشه بهارم، که سال هاست

تقویم را خزان به خزان باز می کنم

بدرود یا سلام؟...مرا پیر می کند

هر نامه ای که دل نگران باز می کنم

نفرین نمی کنم، به خدا سفره ی دل است

سجاده ای که وقت اذان باز می کنم

گفتی غزل نخوان، چه کنم؟ وقت دیدنت

مانند زخم کهنه دهان باز می کنم

این عاشقانه ها همه از سوز سینه است

ننگا بر آن که گفت دکان باز می کنم

ناگاه زنگ در...چه کنم؟...هرچه باد باد

در را به روی نامه رسان باز می کنم

این سیب روی شاخه ی دیگر نمی رسد

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 16:33:00 GMT

دیگر توان این تن لاغر نمی رسد

مادربزرگ قصه چرا سر نمی رسد

مادربزرگ قصه از آن عاشقانه هاست

انگار هیچ وقت به آخر نمی رسد

در من عجیب ریشه دوانده ست مهر او

زورم به این درخت تناور نمی رسد

در فرض کندمش دل خود را کجا برم

این سیب روی شاخه ی دیگر نمی رسد

او وا نمی کند در دل را و من چو طفل

دستم به دستگیره ی این در نمی رسد

پروانه ای شدم که فقط بال می زند

اما به ارتفاع کبوتر نمی رسد

طوری شکست کشتی قلبم که دست من

حتی به تخته های شناور نمی رسد

مادربزرگ گریه نکن قصه ساده است

بیهوده گفته ام که به آخر نمی رسد

یا این طلسم می شکند یا من عاقبت

پی می برم که دیو به دلبر نمی رسد

اگرچه آخر دنیا خوش است، می ترسم

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 16:21:00 GMT

چنان خوشیم به نام آوران لشکر خویش

که بی خیال نشستیم پشت سنگر خویش

دریغ! خانه ی آلوده به وبا هستیم

ندیده ایم به جز تسلیت به سر در خویش

عقاب از پر خود می خورد زمین واعظ!

نبال این همه بر ارتفاع منبر خویش

سر شکسته و نیرنگ چاه و خنجر پشت

چقدر خاطره داریم از برادر خویش!‏

قبول می کنم، آری، زمانه ام نحس است

ولی نخواه بیفتم به پای اختر خویش

درخت سوخته یا شعله زیر خاکستر

کدام را بگذاریم نام دیگر خویش؟

اگرچه آخر دنیا خوش است، می ترسم

چگونه می رسد این داستان به آخر خویش؟

زر اگر در کیسه باشد، بوذری در کار نیست

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 13:48:00 GMT

زر اگر در کیسه باشد، بوذری در کار نیست

جای ما دربار اگر باشد، یقین بر دار نیست

حرف ها دارم، نخواهم زد، تو هم دارم نزن!

خیر ما هم در هویدا کردن اسرار نیست

مرد میدان عمل نه، مرد اندیشیدنیم

زخم خنجر گر نداری، زخم بستر عار نیست

گفتم اینجا کور و کر باشی، امانت می دهند

گفت آری، با کریمان کارها دشوار نیست

تا یقین پیدا کنی، تاریخ ما را دوره کن

ماجرا چیزی به جز تکرار طوطی وار نیست

عاقبت کم می شویم آن قدر تا باور کنیم

اشک ماهی ها جواب مرغ ماهی خوار نیست

گفتند صبر کن که ملخ سیر می شود!

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 13:15:00 GMT

وقتی که شیر بسته ی زنجیر می شود

روباه لنگ بی سر و پا شیر می شود

هر داغ تازه مردن ما را بهانه است

از هر هزار مرد، یکی پیر می شود

در ما امید، گوی بزرگی ست رو به اوج

تا می رسد به قله سرازیر می شود

یک گاو لاغر آمد و یک گله را درید

این خواب مانده ایم چه تعبیر می شود

دنیا گشاده دست شده، زخم ما مدام

بر سفره ای جدید نمک گیر می شود

تصویب شد که اشک نریزیم بعد از این

از قلب های یخ زده تقدیر می شود

گفتم دریغ، مزرعه در حال مردن است

گفتند صبر کن که ملخ سیر می شود!

ببین چه گرد و غباری گرفته آغوشم!‏

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 13:08:00 GMT

هنوز زمزمه های تو هست در گوشم

به احترام صدایت، همیشه خاموشم

تو رفته ای و فقط زنده با خیال توام

به جای آب زلال از سراب می نوشم

همه مضایقه کردند عشق را از من

ببین چه گرد و غباری گرفته آغوشم!‏

دلت نسوزد اگر من همیشه تنهایم

به جز خدا و غزل، با کسی نمی جوشم

وداع تلخ تو شاید شروع قصه ی ماست

اگر چه تشنه ی مرگم، کفن نمی پوشم

کاج هر قدر از خزان کمتر بداند بهتر است

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 12:56:00 GMT

باز می گیرد دلم، اما نمی دانم چرا

در توانم نیست حالم را بپوشانم چرا؟

کاج هر قدر از خزان کمتر بداند بهتر است

دوستانم را با غزل هایم برنجانم چرا؟

من که می دانم بدوزم باز سر وا می کند

بی سبب ققنوس زخمم را بسوزانم چرا؟

روزگاری «لطف تو ناگفته ی ما می شنود»

باز امروز از تقاضایم پشیمانم چرا؟

باز باران با ترانه می خورد بر پنجره

باز می گیرد دلم اما نمی دانم چرا...

دلی به رنگ ریا، لکه ای به پیشانی

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 12:52:00 GMT

فقط ز ملک سلیمان نگین به جا مانده ست

بهار رفت و فقط هفت سین به جا مانده ست

دلی به رنگ ریا، لکه ای به پیشانی

نگو از آن همه سجده، همین به جا مانده است

تمام عمر برایت سرودم و به دلم

هنوز حسرت یک «آفرین» به جا مانده ست

بیا و با دل من مهربان تر از این باش

که از تبار جنون آخرین به جا مانده ست

دوباره پر زدم از خاک با دو بال خیال

دوباره ریشه ی من در زمین به جا مانده ست

شاید زمانه خواست که ما را جدا کند

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 09:07:00 GMT

شاید زمانه خواست که ما را جدا کند

شاید دلش نخواست به ما اعتنا کند

آری! دلم شکسته ولی دم نمی زنم

تا سرنوشت ما به همین اکتفا کند

همواره در کنار غمم، کاش یک نفر

یک روز غصه ها و تو را جابه جا کند

افسوس! چشم خیس تو باید از این به بعد

خود را میان چشم و دلی تازه جا کند

گفتم بگو دوباره به هم می شود رسید

غمگین و تلخ زمزمه کردی: خداکند

قبول کن که گرگ ها مرامشان دریدن است

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 08:40:00 GMT

از آسمان فروغ ماه بی رمق نمی رسد

شب است آن چنان که نوبت فلق نمی رسد

در این هوای شب‌زده بگو کجاست آفتاب

که خمس پنجه اش به خاک مستحق نمی رسد

به گورهای این دیار ترس، نیست ساعتی

که پاره پاره های ما طبق طبق نمی رسد

قبول کن که گرگ ها مرامشان دریدن است

نگو به گوششان صدای مرغ حق نمی رسد

کنار من بمان که شاهنامه آخرش خوش است

کدام داستان به آخرین ورق نمی رسد؟

عشق تنها هفت منزل نیست...

علی کریمان — Tue, 24 Jun 2014 08:29:00 GMT

از کنار خاطراتی نیمه جان رد می شوم

حیف! از فصل خوش این داستان رد می شوم

در دیارت تا ابد گویا غریبم، سال هاست

ناشناس از کوچه های بی نشان رد می شوم

چشم هایت را نمی فهمند و من بی اعتنا

از کنار طعنه های این و آن رد می شوم

من سیاوش نیستم، آلوده دامانم ولی

ناگزیر از شعله های بدگمان رد می شوم

عشق تنها هفت منزل نیست، من در این مسیر

دستِ کم هر روز از هفتاد خوان رد می شوم

در سرم ترس از گناه و پیش رو چشمان تو

شک نکن! این بار هم در امتحان رد می شوم...‏

گفتند صبر کن که ملخ سیر می شود

علی کریمان — Sun, 22 Jun 2014 09:28:00 GMT

وقتی که شیر، بسته ی زنجیر می شود